Op weg naar herstel

Aangezien ik mijn blog gebruik om taboes te doorbreken en er nog een aantal verhalen op de planning staan van andere dappere dames die hun verhaal willen delen, is het nu tijd voor mijn eigen verhaal.


Millennial en Burn Out
Je hoort het de laatste tijd steeds vaker. Sterker nog; je kunt geen nieuwszender aanzetten, kranten bericht of fora lezen.
De Millennials kampen massaal met overspannen zijn. Ze zijn opgebrand. Ook in mijn omgeving, zeker nu ik er zelf door dit proces ga, hoor ik het steeds vaker.
Hoe komt dat toch? We zouden teveel verwend zijn en niet tegen een stootje kunnen. Als achterbank generatie werd je overal naar toe gebracht. We zijn gepamperd tot en met. Zo luiden de reacties in de media over Millennials en opgebrand zijn.

Niet de schuld van onze ouders
Ik kan je vertellen dat dit niet is. Onze ouders treffen geen blaam. Door weer en wind fietste ik naar school. Mijn ouders konden mij en mijn vriendinnen nooit wegbrengen, omdat ze 1) zelf naar het werk moesten 2) de andere ouder op de taxi moest wachten tot mijn broertje met Downsyndroom opgehaald werd om naar school gebracht te worden.
Heel sporadisch kwam het voor dat een ouder van een vriendin ons wegbracht. Maar 98% ging ik per fiets naar school.
Tegenwoordig hebben we het luxe problemen. De oorzaak is een gevaarlijke cocktail van twee revoluties.
Lees dit artikel op jong en burnout als je er meer over wilt weten

Ik wist donders goed dat het niet goed ging met mij.
Het weten is één. Maar het hardop uitspreken is twéé.


Mijn verhaal
Achteraf gezien had ik al ruim een jaar lichamelijke klachten. Ik was moe. Vorig jaar liet ik via de huisarts bloedprikken op schildklier, ijzerwaarde etc. Allemaal goed.. Het was zomer periode. De werkdruk lag hoger doordat er collega’s op vakantie waren en je met veel inval werkte. Het was niet abnormaal om meer uren te werken. Het zal daar wel aan liggen, dacht ik.
En zo kwakkelde ik wat aan. Elke keer bedacht ik een smoesje voor mezelf. “het komt door dit” , “het ligt aan dat”. Terwijl ik donders goed wist dat het niet goed met mij ging. Het weten is één. Maar het hardop uitspreken is twéé. Het vergt nogal wat om toe te geven als het niet goed gaat.

28 jaar en opgebrand
Want dat kan toch niet? Ik als 28 jarige, moeder van een 2 jarig zoontje, ‘maar’ 24 uur werkend in de gehandicaptenzorg en  vrouw van, het huishouden, sociaal leven en nog ergens me time zien te vinden. Ik moet toch alle ballen omhoog kunnen houden? Ik ben onmisbaar! Daarbij had ik een bepaald plaatje in mijn hoofd waar ik aan moest voldoen. Noem het  perfectionisme.
Daarnaast kwam ook nog de miskraam om de hoek kijken. Precies op het moment dat op het werk een hoop veranderingen gaande waren. Het werken kostte mij ontzettend veel energie. Als ik thuis kwam kon ik alleen maar op de bank liggen en slapen. Zo moe was ik. Ik ging vroeg naar bed. Deed middag dutjes. Maar ik bleef maar moe.
Daarover voelde ik mij schuldig naar onze peuter. Ik had geen plezier en kon nergens meer van genieten of überhaupt dingen ondernemen.

Ik was prikkelbaar. Het opzetten van het campinggebedje ging niet naar behoren en ik was behoorlijk aan het vloeken en tieren. Ik herkende mijzelf niet. Ik sliep ook veel. We hadden de pech (achteraf mijn ‘geluk’) dat het alleen maar regende waardoor we eerder naar huis vertrokken.
Ondanks dat ik vakantie had, kon ik thuis niet stil zitten. Ik moest wat te doen hebben en ging aan de klus in huis.
Achteraf gezien is dit de adrenaline die continue piekt als je in een stress situatie zit. Je lijf is gewend om door te gaan en blijft adrenaline aanmaken.
In mijn laatste vakantie week zag ik als een berg – en tot huilen toe – op tegen mijn werk. Ik kon niet meer. Ik was opgebrand. Ik had geen eetlust meer, was prikkelbaar, emotioneel, kon niet tegen prikkels etc. Ik wilde alleen maar rust.

Op aan dringen van mijn moeder meldde ik mij ziek op het werk en maakte ik een afspraak bij de huisarts. Wat was er toch aan de hand met mij? Normaal was ik altijd vrolijk en zag ik het leven positief in. Maar er hing continue een donkere wolk boven mijn hoofd. Wat weer voor spanningshoofdpijn zorgde. Ik had lichamelijke klachten waar ik voorheen geen weet van had.
De huisarts stelde vast; psychisch overspannen. Ik werd doorverwezen naar de POH GGZ. Dat is een Praktijk Ondersteunend Huisarts.
Echter door de vakantie en lange wachtlijst kon ik pas een maand later terecht.

Op weg naar herstel
Ik nam afstand van het werk. Verplichtte mijzelf tot rust. Onze peuter ging twee dagen naar de opvang, zodat ik twee dagen voor mijzelf had. In het begin voelde ik mij hier schuldig over. Maar ik begreep ook dat hij meer heeft aan een moeder die lekker in haar vel zit dan de moeder hoe ik mijzelf op dat moment voelde.
Het eerste gesprek met de POH was fijn. Ze liet mij inzien dat je echt niet alle ballen hoog hoeft te houden. Dat het oké is om een dagje rust in te plannen. Zaak is om energiegevers en energievreters in balans te brengen. Mijn probleem lag duidelijk bij het aangeven van mijn grenzen en het nee leren zeggen. Als voorbeeld gebruik ik mijn miskraam. Beide keren ben ik te snel aan het werk gegaan, terwijl ik er nog midden in zat.
Ik kreeg een online module mee waarin uitgelegd stond wat een burn out is. Verbonden aan thema’s werk ik momenteel aan mijn herstel.
De klachten die ik opnoemde bij de POH zijn burn out gerelateerd. Zo stelde zij vast.
Het was de 3e week dat ik thuis zat van mijn werk tot ik mij realiseerde dat ik geen last meer had van hartkloppingen. Het afgelopen jaar dacht ik dat dit kwam door het hardlopen.

En toch had ik het niet willen missen…
Ik leer mijn lichaam goed kennen en ook de signalen die hij afgeeft. Soms best lastig om de balans te vinden in spanning en ontspanning.
Zo ging ik naar een jaren ’90 evenement. Maar ik moest vroegtijdig afhaken omdat de muziek, de prikkels, de mensen massa, mij teveel werden. Een moeheid overvalt mij en ik word emotioneel. In het begin ontweek ik ook supermarkten en andere drukke plaatsen. Het maken van een simpel boodschappenlijstje kostte mij een uur en nog vergat ik de helft. Mijn geheugen, ook zoiets. Ik vergat veel. Kon niet op woorden komen.
In het begin voelde het als falen.  En toch had ik dit proces niet willen missen. Het klinkt misschien gek. En in het begin vroeg ik mijzelf echt af of ik mezelf beter zou gaan voelen.
Dagen waarin ik mij goed voel alsof ik de hele wereld weer aan kan wisselen af met mindere dagen. Dat zal voorlopig nog wel blijven en misschien blijft het.
Toch heb ik in deze tijd veel over mijzelf geleerd en nog steeds. Mijn wereldje is misschien kleiner geworden, omdat ik nog niet veel dingen onderneem. Maar – zoals manlief het zegt – hij is wel goed gevuld! Met een lieve familie en vrienden die klaar staan en waarbij ik altijd mijn verhaal kan doen. Ook van mijn collega’s krijg ik veel steun en begrip. Momenteel ben ik trouwens gestart met opbouwend werken.
Nav mijn eerdere blogpost kreeg ik privé ook berichtjes uit onverwachte hoek. Zo lief allemaal!!

De beste versie van mijzelf
En nu probeer ik de woorden te vinden om dit blogartikel af te sluiten. Het is best gek hoor zo’n proces. Wie had dat een jaar geleden gedacht? Ik merk wel dat mijn persoonlijkheid veranderd is. Een soort van Linda 2.0. Mijn prioriteiten zijn veranderd.
Mijn focus voor nu ligt op mijn herstel en het weer genieten van de kleine dingen in het leven. We komen er wel. Stapje voor stapje.
Uiteindelijk zal het uitzicht mooi zijn. Daar geloof ik in. Wat het mij ook brengt en hoelang het ook gaat duren. Het is het waard.
Liefs,
Linda

 

 

You might also like

3 Comments

  1. Kimberly says

    Heel herkenbaar! Het doorhebben maar niet aan toegeven want het gaat wel weer over. Sterkte en succes met je herstel!

  2. Mira says

    Zo herkenbaar. En zo meer met mijn. En vooral in de zorg komt het steeds vaker voor.

  3. Inge says

    Mooi omschreven Linda, herken heel veel in je verhaal. Wat kan je lichaam toch goed aangeven dat het niet goed gaat hè? Veel succes met je weg naar herstel en blijf vooral daarna ook heel bewust bezig met het zorgen voor een mooie balans tussen de energiegevers en nemers ! X

Leave A Reply

Your email address will not be published.